Prof. Dr. Nevzat Evrim Önal, gençlik eylemlerinin iki temel başlık altında incelenebileceğini belirtti. İlk başlığın yoksulluk, maddi eşitsizlik ve barınma, eğitim ile sağlık gibi temel ihtiyaçlara erişimde yaşanan güçlükler olduğunu ifade eden Önal, devletin bu sorunlar karşısında hareketsiz kalmasının da tepkiyi büyüttüğünü söyledi.
Önal, “Bugünün genç kuşağı önceki kuşaklara göre çok daha yoksul, güvencesiz ve geleceksiz. Tepki veriyor, iyileştirmeler istiyor ve gündelik yaşantısında bu kategoride en fazla hangi başlıkta sorun yaşıyorsa o başlık öne çıkıyor. Örneğin İspanya’da barınma, Fransa’da kamusal eğitim” dedi.
“AVRUPA’DA PROTESTOLAR KENDİLİĞİNDEN GELİŞİYOR”
İkinci başlığın yerleşik siyasi mekanizmalara yönelik tepki ve karar alma süreçlerine katılma talebi olduğunu belirten Önal, gençlerin sorunların sistemik niteliğini daha fazla kavradığını ifade etti. Hindistan’da örgütlü siyasi yapıların eylemlerde etkili olduğunu, Avrupa’daki protestoların ise daha kendiliğinden geliştiğini söyledi.
Önal, kitlesel tepkilerin toplumsal gerilim birikiminin sonucu olduğunu ancak ne zaman başlayacaklarının öngörülemeyeceğini belirtti.
“DÜZEN, SOLUN YÜKSELİŞİNİ KONUŞMAK İSTEMİYOR”
Avrupa’da aşırı sağın yükselişi kadar sol siyasetin gelişiminin de tartışılması gerektiğini belirten Önal, yerleşik düzenin toplumsal hoşnutsuzluğu kabul etmek istemediği için soldaki yükselişi konuşmadığını kaydetti. “Avrupa’da sağın yükselişi ile biriken toplumsal gerilim arasında zaten çok güçlü bir bağ var. Le Pen’in ve benzer tiplerin, temsil ettiği siyasi çizgi, daima kapitalizme karşı biriken tepkiyi soğurmaya yönelik reaksiyoner bir yan barındırır. Bu tepkinin devrimci bir nitelik kazanmaması için düzenin tercih ettiği bir yönelimdir. Bu yüzden zaman zaman demagojik bir antikapitalist, finans karşıtı ve benzeri diskurlara da yaslanır” ifadelerini kullandı.
“İBRE SOLA DÖNMÜŞ DURUMDA”
Önal, sözlerine şu ifadelerle devam etti:
“Öte yandan, bu konuda ibre sola dönmüş durumda. Örneğin Fransa’da eylemler, birkaç yıl önce yaşanan Sarı Yelekliler eylemlerine göre çok daha belirgin bir sol tandans gösteriyor; orak-çekiçli bayraklar, Paris Komünü referansları öne çıkıyor.”
“Kapitalizm emekçi sınıfların genç kesimlerine hiçbir gelecek sunmuyor. “Sunamıyor” demiyorum, köşeye sıkışırsa pek çok taviz vermek zorunda kalabilir. Ama dünyanın her yerine sermaye egemenliği, böyle tavizler vermek ve bir ölçüde toplumsal barışı sağlamak yerine, sağcı, savaş yanlısı, polis şiddetini serbestçe kullanan ve kendi vatandaşlarını öldürmekten çekinmeyen, İsrail’in işlediği soykırım suçunu eleştirmeyi suç sayan bir gözü dönmüşlükle hareket ediyor. Çünkü bunun daha az maliyetli olacağını düşünüyor.
Bu ölçekte halk düşmanlığının sermayeye maliyetinin ne olacağını hep birlikte göreceğiz.”
